Onu Ramazan bayramı sonrası, gördüğüm bir rüya sonucunda 22.09.2009 tarihinde edinmiştim. Evimize ilk geldiğinde ürkek tavırlarla bize bakıyordu. Keza bende hiç bir hayvana yaklaşamayan biri olarak aynı şekilde bende ona bakıyordum.
Çok geçmeden birbirimize alıştık ve ayrılamaz olduk. Hergün beraber kahvaltı yapıyorduk, benim bardağımdan çay yudumluyordu. Akşam yemeğinde sofraya tırmanarak herşeyin tadına bakmaya çalışıyordu. Çoğu zaman onu kovalayıp önüne küçük bir tabak eşliğinde masadakilerden sunuyorduk. Kafesin de kapalı kaldığı zamanlar binbir şebeklik yaparak onu salıvermemizi istiyordu. Annemin etrafı batırıyor ikazlarına rağmen, ona kıyamıyordum. Arkasında bıraktığı pislikleri tek tek toplayıp gönlünce gezinmesine izin veriyordum.
Herşey bir yana onu sevmemde ki en büyük özelliği şuydu;
Mubişimin (muhabbet kuşumun) çok fazla uçmuyor olmasaydı, her yere yürüyerek gidiyordu cancağızım:) Uçmayı hiç sevmiyordu, çabalarımıza rağmen her zaman yürüyüşteydi. O kadar şirindi ki onun yürüyen hali, herkes hayranlıkla izliyordu. Koridora çıktığımızda bile arkamızdan koşarak gelirdi. Hatta kuş koşu yarışması olsa, bizimki kazanır diye evde gülüşürdük.
Bu kısa zaman diliminde canım bıcırımın başına gelmeyen kalmadı. Annemin uyguladığı tedaviler sonucunda bile ölmeyen bıcırım dün ani bir şekilde kafesinde çırpınarak can verdi. Hala sesi kulaklarımda... Hiç bir sebep yokken, gayet iyi öterken, aniden kendini kafesin tabanına atarak 2 saniye içinde can vermesi beni nasıl üzdü anlatamam. Babamın son bir hamle de kurtarma çabalarıda hiç işe yaramadı. Hala inanamıyorum hem ölümüne hemde ona kısa sürede bu kadar bağlanmama. Gece boyunca ağladım durdum. Son hali gözümde canlandı. Evde ona ait herşeyi gözümün önünden yok etti bizimkiler. Bugün annem onu arka bahçeye gömecek. Neden öldüğüne gelince; kardeşime göre bir gün önce ki deprem sonucunda, babama göre boğazına bişey tıkanmış olabileceğinden, anneme göre ise oda sıcaklığından.. Bana göre ise hiç bir sebep yok:(
İnsanoğlu olarak herşeye ne çabuk alışıyoruz. Varlığına alıştığım gibi sanırım yokluğunada alışacağım ama ilk göz ağrım olan, biricik kuşumu hep hatırlayacağım.
Rabbim büyük acılar yaşatmasın kimseye. Bir kuşun acısına bile dayanamadım, kim bilir evlat acısı yada sevdiğinin acısını çekenler neler hissediyor :(
.jpg)
.jpg)
